20 سپتامبر 2024- مطالعه ی اخیر که در مجله قلب و عروق آناتولی منتشر شده است، اثربخشی آلپروستادیل را به عنوان یک درمان کمکی برای بیماران مبتلا به دیابت شیرین (DM) همراه با آترواسکلروز محیطی برجسته کرده است. ابتلای همزمان به این دو بیماری، چالش‌های مهمی را به همراه دارد، زیرا هم دیابت و هم آترواسکلروز می‌توانند منجر به عوارض جدی از جمله بیماری‌های قلبی عروقی و کاهش جریان خون شوند.

محققان همچنین نشان دادند که آلپروستادیل به طور قابل توجهی اثرات قند خون بالا و لیپوپروتئین با چگالی کم اکسید شده (ox-LDL) را بر سلول های اندوتلیال عروق بند ناف انسان (HUVECs) برطرف می کند.

آلپروستادیل، آنالوگ مصنوعی پروستاگلاندین E1، در درجه اول به دلیل خاصیت گشاد کنندگی عروق شناخته شده است که به بهبود جریان خون کمک می کند. یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد که ترکیب آلپروستادیل در رژیم درمانی برای بیماران مبتلا به دیابت و آترواسکلروز محیطی نه تنها نتایج بالینی را بهبود می بخشد، بلکه مکانیسم خاصی از عمل را نیز ارائه می دهد که به عوامل پاتوفیزیولوژیکی زمینه‌ای اشاره دارد.

این مطالعه توسط Hanlin Yin و Qin Wan از چین برای بررسی اثربخشی بالینی آلپروستادیل در دیابت شیرین همراه با آترواسکلروز محیطی و بررسی مکانیسم‌های مولکولی انجام شد.

این مطالعه شامل 154 بیمار مبتلا به دیابت شیرین و آترواسکلروز محیطی بود. آنها به دو گروه تقسیم شدند: گروه درمان معمولی (77 نفر) و گروه آلپروستادیل (77 نفر). هر دو گروه درمان استاندارد را دریافت کردند، در حالی که افراد گروه آلپروستادیل همچنین درمان اضافی با آلپروستادیل را دریافت کردند.

محققان اثربخشی درمانی و بهبود علائم بالینی را بین دو گروه مقایسه کردند و همچنین از نظر هرگونه واکنش نامطلوب شرکت کنندگان را تحت نظارت قرار دادند. علاوه بر این، یک مدل سلولی آزمایشگاهی با استفاده از گلوکز بالا (HG) با غلظت 50 میلی‌مولار و لیپوپروتئین با چگالی کم اکسید شده (50 میکروگرم در میلی‌لیتر) برای درمان ایجاد شد.

بر اساس این مطالعه، محققان یافته های زیر را گزارش کردند:

•  میزان اثربخشی کل درمان در گروه آلپروستادیل بیشتر از گروه درمان معمولی بود.

•  شاخص های بیوشیمیایی ویسکوزیته ی خون کامل، ویسکوزیته پلاسما، حجم فشار گلبول های قرمز و فیبرینوژن و همچنین سطح فاکتورهای التهابی در گروه آلپروستادیل کمتر از گروه درمان معمولی بود.

•  میزان بروز عوارض جانبی مصرف آلپروستادیل کمتر از گروه درمان معمولی بود.

•  آلپروستادیل تجمع پلاکتی را مهار کرده و باعث گسترش پلاکت گردید.

•  آلپروستادیل اثر بهبودی بر سلول های اندوتلیال عروق ناف انسانی (HUVECs) القاء شده توسط HG و کلسترول لیپوپروتئین با چگالی کم اکسید شده (ox-LDL) را داشت و آپوپتوز و پاسخ التهابیHUVECs  را تقویت کرد.

ادغام آلپروستادیل به عنوان مکملی برای درمان مرسوم برای درمان دیابت شیرین همراه با آترواسکلروز محیطی، اثربخشی بالینی قابل توجهی را نشان داد. علاوه بر این، آلپروستادیل به طور قابل توجهی اثرات گلوکز بالا و لیپوپروتئین با چگالی کم اکسید شده را بر سلول های اندوتلیال ورید بند ناف انسان، رفع کرد.

محققان نتیجه گیری کردند: «این یافته‌ها بر پتانسیل آلپروستادیل در بهبود نتایج درمانی برای بیماران مبتلا به این دو بیماری تأکید می‌کند».

منبع:

https://medicaldialogues.in/cardiology-ctvs/news/alprostadil-emerges-as-effective-adjunct-therapy-for-diabetes-mellitus-and-peripheral-atherosclerosis-study-135119